Η μανία με τις συνέχειες
Η λογοτεχνία του φανταστικού πάντα χαρακτηρίζονταν από βιβλία σε τριλογίες, σειρές και sequels, τα τελευταία χρόνια όμως, οι αυτοτελείς νουβέλες φαίνεται πως είναι είδος προς εξαφάνιση.
Το συνειδητοποίησα μόλις πριν λίγη ώρα, καθώς έγραφα στο φόρουμ της IBList για τα βιβλία που διάβασα πρόσφατα:
I’ve a small hill of new scifi books waiting their turn beside my overstuffed bookcase, and just yesterday I bought four more. I recently finished Walter Jon Williams’ Praxis, and Scott Westerfeld’s Risen Empire, both worthy space opera pulp titles, although they both ended abruptly. I got the sequel to Praxis in a hurry, and have to track down the one to Risen Empire as well. Next in line are John C. Wright’s Golden Age and Richard K. Morgan’s Altered Carbon, for which I’m the happy owner of both their sequels. I’m patiently waiting for the still distant sequel to Dan Simmons’ Ilium, and the newly published sequel to Neal Stephenson’s Quicksilver (have to get that in a hurry before I forget the labyrinthine plot). Oh, I’ve also got Jack McDevitt’s Chindi; I hope this one has no sequel, for a change!
Κι αυτά όλα, χωρίς να αναφέρω καν τις πλείστες σειρές φαντασίας που έχω βάλει στον πάγο, όπως το ατέρμονο Wheel of Time και τiς περικοκλάδες του Feist για τη Midkemia (για κάποιο λόγο, τον τελευταίο καιρό με τραβάει πιό πολύ η Ε.Φ.)
Όπως και για το σινεμά, φταίμε κι εμείς τελικά, κι όχι μόνο τα (διαφόρων ειδών) Hollywood..