Θεσσαλονίκη, ανοιξιάτικη νηνεμία
Η πόλη είναι απατηλά ήσυχη τις τελευταίες μέρες, λες και κρατάει την ανάσα της. Ο καιρός φαίνεται να έχει φτιάξει επιτέλους για τα καλά, κι οι ατέρμονες βόλτες στην παραλία επιβάλλονται, όμως οι δρόμοι και τα μαγαζιά είναι σχεδόν άδεια (υπερβολικά ίσως, ακόμα και για Μεγάλη Εβδομάδα).
Ακόμα κι οι θόρυβοι του δρόμου είναι βουβοί, πράγμα που δε μ’ ενοχλεί καθόλου. Χτες πρόσεξα ένα φωτισμένο παρτέρι με φοίνικες, φαίνονταν εκτός τόπου στην αστική γκριζάδα, ίσως όμως η άνοιξη έρχεται κι εδώ σιγά σίγά. Κι ίσως όλα αυτά είναι ιδέα μου, κι η πόλη επιστρέψει στους συνήθεις πολύβουους ρυθμούς και τα μουντά της χρώματα μόλις επιστρέψουν οι αδειούχοι. Είναι λες και κάτι τέτοιες μέρες μόνο βγάζει τα χρώματά της, για να τα δείξει σ’ εκείνους που θα τα εκτιμήσουν. Αν είναι έτσι, πάντως, εύχομαι περισσότερες άδειες σε όλους τους αστούς γιατί μου έλειψαν τα χρώματα της πόλης μου..
